3/6/2009 - Abi/Kardeş
31.Mayıs.2oo9
Sakarya
Az önce yaşadığım en hayata dair anlardan birini yazmak istedim 
Ya ben son zamanlarda acayip bi melankolik,pesimist haldeyim ki sormayın evde de bunun rüzgarlarını estiriyorum ister istemez canım sıkılıyor böyle yenı yetme çocuklar gibi yalnız yalnız oturuyorum falan  kendimce saçma bi bunalım evremdeyım kalın surlarımı çektim yine etrafıma kimseleri yaklaştırmıyorum... Derken arkadaşlarım da sağolsun tüm sıkıcı hallerimi umursamadan yanımda olduklarını an be an hissettiriyorlarcanlarım benim
Neyse yarın akşama bi program hazırlamış canım arkadaşlarım
Tabi bunun için onlardan birisinde kalmam gerekiyor çünkü süprizleri buna dair bizde de biyerde kalmak ezelden beri sorundur, klasik "otur otur otur ama yatmaya eve gel" mantığı
Bendeki yapıda şu ki,izin aldıktan sonra reddedilme ihtimalim olan şeyi izin diye götüremem bile öyle kıvranmak izin istemek sonucunda da olumsuz yanıt almak kabusumdur bu güne kadar izin alamıyacağım şeylerı hiç ama hiç talep olarak götürmedim dolayısıyla da alamadığım bi izin olmadı
İşte şimdi kalma konusundaki bu hoşnutsuzluğu da bildiğimden çekiniyorum abime gidip "abi böyle böyle bi durum var kalabilir miyim?" demeye
Abim ondan habersiz bişey yapmamı istemez tabiki ama izin aldığımda da hep müsbet yanıt verir sağolsun
İşte bu gün dersten çıktım eve geldim abime uzun uzun bi mail yazdım
içeriği az çok şöyle
"abicim canım benim seni ben pek çok pek çok severim sen bir ana sen bir baba herşey oldun artıkın bana
abicim bi maruzatı olan insan ne yapar işte böyle ben gibi de medeni cesaret yoksunuysa kıvranır filam halden hale girer
şimdi malum yaza giriyoruz
bi daha üç ay boyunca biz böyle kumru arkadaşlığı yapamıycaz kızlarla
o sebeylede bir kalma izni talebinde bulunmaya yeltenecektim
kızlar kanıma girdiler
dedim ay yok ben cesaret edemem dedim
onlarda yaaah dedıler abin izin verir dediler
seni arkadaşlarcanak çok seviyoruz hep seni örnek alıyoruz buyuyunce sen gibi olmak istiyoruz"
vs vs vs ...
Böyle devam eden bir mail iste
Bu kadar bunalımlı zamanımda bu kadar güldüreçli bir mail atıp bu kadar duygu yükleneceğim bi yanıt alacağımı hiç ama hiç tahmin etmezdim
Abime msn'den sordum mailimi okudun mu diye
oda şu yanıtı verdi
says:(8:20:39 PM)
bu kadar mı çok çekiniyorsun benden
َ*ben says: (8:20:41 PM)
yanim bu benım kişisel yapım ,böle konularda çekıngen bı ınsanım
says: (8:21:05 PM)
benden çekin diye yapmıyorum
says: (8:21:26 PM)
bana daha açık ol,ben sen boyle yapınca kendimi kötü hissediyorum
says: (8:21:47 PM)
bak ben sana sonsuz güveniyorum
says: (8:22:13 PM)
senden tek isteğim benim güvenimi kara çıkartma
says: (8:22:23 PM)
sen kendini bilen birisin
says: (8:22:29 PM)
o konuda şüphem yok
َ*ben says: (8:23:31 PM)
Allahım razı olsun abicim
says: (8:23:41 PM)
sadece sen de benim kararlarıma yeri geldiğinde saygı göster (bu göstermiyorsun anlamına gelmiyor) çünkü bazen büyükler birden çok şeyi hesaplamak zorunda kalıyor yeri geldiğinde bunu da anlarsın
says: (8:23:49 PM)
şimdi git eğlenmene bak
says: (8:23:51 PM)
ok...
Allahımmmmmmm az kalsın ağlıycaktım bilgisayar başında
Öğrendim ki hayat sensin;mekan bastığın yer;zaman nefes almandan ibaret şöyle soluk soluğa...Az ötende olana bağımlı;az berinde olandan etkilenen tatlı bir koşuşturma stili..
Sonuç..
Ağla,gül,düşün,sıkıl,üzül,huzur bul.. Ne olursan,kim olursan ol ama güven,sana güvenenlere..
Ki insan kaybetmemeli o ürkek adımlarının arkasına sakladığı asil duruşunu...
Allah büyük,gönderiyor muhakak bir halden anlayan...
|
